Loita de xigantes en Galicia

Non será para tanto muller, a vida non se vai niso. Cando sexas maior verás que terá menos importancia“. Levaba dende o 13 de novembro de 2011 esperando o 15 de abril. A conta atrás fíxose eterna, ao igual que os 90 minutos que durou pra min o domingo. Pola mañá, o de sempre, prepararse coas cores celestes, pero era un día especial, porque un derbi non se vive coa mesma intensidade ca outro partido. Señor, quizáis a vostede non se lle vai a vida no seu equipo, pero cando levas o sentimento inculcado dende a cuna, a cousa cambia.

O derbi galego chegaba co Deportivo de A Coruña na cabeza da táboa e co Celta de Vigo pisándolle os talóns, aínda que coa victoria do Valladolid o día anterior, amanecía en Vigo na terceira posición. Galicia preparábase para vivir unha loita de xigantes. A tensión palpábase no ambiente xa dende o sábado pola noite, cando nas rúas da cidade olívica non deixaban de soar os cánticos típicos de Balaídos e a cor celeste era a tónica.

Chegado o domingo, a marea celeste acudía á cita con horas de antelación. Nos arredores do estadio vivíase a previa á festa do fútbol galego, mentres os siareiros do equipo visitante agardaban xa no seu interior. Ao contrario do caluroso recibimento que catro tontos nos deron en Riazor cunha chuvia de pedras, hai que dicir que os incidentes que se produciron desta vez foron entre outros catro tontos coa policía e non coa afición blanquiazul. Catro tontos que xa teñen a multa que lles corresponde e que, dende o meu punto de vista, é xente que nin se quera segue o fútbol e só se apunta a armar gresca.

Pero pasemos á cara amable do evento. Un gran mosaico daba a benvida aos equipos rivais, mentres o himno dos célticos inundaba Balaídos. Do partido, que dicir! Foi un derbi de infarto. Demasiadas emocións, tanto para celestes, coma para blanquiazuis. Nun choque de forzas moi igualadas, comezou perdendo o Celta, cun gol de Riki no minuto 3:10, un gol que chegaba demasiado cedo e un gol demasiado tonto, nunha xogada na que non pensas que o balón rematara dentro das mallas. O Celta tivo máis que ocasións para acadar o empate no primeiro tempo, pero non era o día.

Xa no segundo tempo, o Dépor volvía poñer ao Celta contra as cordas cun segundo gol da man de Lassad. Creo que foi neste momento cando os siareiros celestes quedaron máis tocados, polo menos así quedei eu. Pero o Celta é un equipo de segundas partes e lonxe de afundirse, rexurdiron facendo gala do seu mellor xogo: primeiro cun golazo de De Lucas e despois, tras dúas paradas espectaculares de Aranzubía, con gol de Catalá. Foi neste segundo gol, no minuto 40 da segunda metade, onde Balaídos estoupou de ledicia. Alegría que duraría pouco.

No momento en que te atopas cun equipo que, tras unha remontada espectacular, se confarma co empate, creo que xa sabes o que vai suceder. E chegou. Chegou no último minuto. O blanquiazul Borja metía o terceiro tanto que lledaría a victoria ao Deportivo de A Coruña. Aproveitando un fallo defensivo e un pantasma na portería celeste. Din que foi un batacazo para os celestes, a min non me colleu por sorpresa.

En xogo

Sendo crítica, creo que o Celta pecou de non ter sido algo máis avaricioso. E analizando un pouco o contexto, direi que a día de hoxe non entendo as decisións tomadas polo entrenador para establecer o 11 de cara. Na portería, Yoel. Podo dicir que son a súa máxima defensora e que o ano pasado, cando Falcón non estaba predisposto, sempre lle din o meu voto de confianza, sabía que o rapaz necesitaba tempo para coller o truco aos 3 paos. Pero tras varias xornadas lesionado e con Sergio gardando as mallas de xeito excepcional, creo que o derbi non era un partido para el. Outro a quen botei moito en falta: Bermejo. Mario é un xogador forte, un muro, un xogador que fai falta dende o principio. Joan debería ter entrado no segundo tempo coma revulsivo. Que vou dicir do medio campo, Bustos é o meu home e levo botándoo de menos demasiado tempo. E por último, non creo que fose acertado retirar a Aspas, aínda que leva varios partidos fallando demasiado, porque creo que lle estaba dando vida ao equipo.

Do resto, estou ben orgullosa do equipo. Orellana, o meu chilenito, para min o mellor do enfrontamento. Coma sempre facendo das súas, correndo máis ca ninguén, dando asistencias de gol, é o meu xogador imprescindible. Túñez, Mallo, Lago, Álex,  David, De Lucas e Joan demostraron o que valen.

Agora toca repoñerse e nada de cabezas baixas, porque xa digo: ORGULLO. Achéganse xornadas difíciles e temos que estar coa cabeza fría para afrontalas o mellor que sabemos, porque eles poden. E aínda que tras o chasco do ano pasado, levo toda a tempada sen facerme ilusións da volta a primeira, direi que o Deportivo en segunda sentounos ben, no senso de que, aínda que non se recoñeza, tira de nós e a motivación é maior ca a tempada anterior. E pode ser, claro que pode, poder ser que este ano si.

Cuestionario lectura

Neste enlace podedes atopar un cuestionario sobre os vosos hábitos de lectura, os vosos gustos ou a vosa opinión sobre o libro electrónico. Animádevos a participar respostando ás preguntas!

mariasertal

Ver la entrada original

Chove cinza en Galicia

O galego. O galego é unha persoa que non pode vivir moito tempo lonxe da terra nai. Aínda que gostemos de percorrer mundo, de coñecer novas culturas, o certo é que a morriña pode coa nosa alma. Que seriamos sen as nosas rías, sen as nosas illas, sen os nosos acantilados, sen as nosas meigas, sen os ceos grises, sen as pedras molladas, sen arume dos carballos… Pero que sería de Galicia sen o seu verde?

Cando cruzamos a última montaña da provincia de Ourense e entramos en Castela e León unha angustia comeza a percorrer o peito de arriba abaixo. Cunha última ollada, albiscamos esa derradeira zona verde que deixamos tras de nós para dar paso a terras chás e sedentas.Verde. Verde de vida, verde de natureza, verde da herba, verde de osíxeno. Verde, cor da esperanza, a cor dos nosos lares, a cor de Galicia.

As Fragas do Eume están sendo pasto do lume. Mentiría se digo que non sei como describir o que sentín ao ver as imaxes. Porque cada vez que vexo os nosos montes, as nosas árbores, a nosa terra tornarse gris, non podo evitar as bágoas ante a impotencia de non poder salvala. Non creo que haxa outra cousa peor no mundo.

Lembro aquel verán no 2006. Un verán ocioso e de praia. Un verán no que o ceo non era azul, senón laranxa. Laranxa de inferno. O avión e o helicóptero facían acrobacias na ensenada de San Simón para coller auga da ría, auga que non era suficiente para apagar os 1970 incendios que arrasaban os nosos bosques. Tumbados nas nosas toallas e xogando ás cartas, de vez en cando infiltrábase algunha muxica dos piñeiros. Cando ías mollar os pés na punta do areal, podías ver como todo ao teu arredor era fume. No centro da vila continuaba chovendo cinza e custaba respirar na rúa. Lémbrome tamén de subir coa miña nai e a miña irmá ao trasteiro para ver o monte de atrás. As lapas corrían ladeira abaixo ameazando con chegar en escasos minutos ás casas máis próximas.

Os medios cifran en 2.000 hectáreas as calcinadas polas lapas, a Xunta pedíu axuda á Unidade Militar de Emerxencias, gustaríame espertar mañá coa noticia de que todo está controlado. Nunca estiven nas Fragas do Eume, era un dos lugares apuntados na miña lista de cousas pendentes. Quizais en 30 anos volvan a ser o que eran e sexa entón cando vaia visitalas, polo de agora non creo que sexa oportuno porque non quero recordalas coma un territorio desolado.

O galego é unha persoa aferrada á terra, é por iso que ao chegar hoxe a casa e atoparme con esta noticia encolléuseme o corazón. Hoxe, un dos pulmóns galegos expira, mentres os de arriba botan as mans á cabeza. Pero ben o dicía unha compañeira: “Os incendios non se apagan cando comeza a ir calor, os incendios apáganse en inverno, limpando os montes, antes de que prendan“. Hai uns meses, a terra ardía e seica algúns estaban no Bernabeu a ver un partido importantísimo, outros dando un garbeo por Buenos Aires, e Galicia? Galicia afogaba co fume.

Pobre país, pobre país imán das catástrofes naturais. As rías e as praias galegas tampouco esquecen o Prestige. A enorme mancha negra contaminando o noso mar e un Goberno que facía referencia a uns pequenos “hilitos”, mentres voluntarios tiñan fuel ata os xeonllos. Se daquela berrabamos “NUNCA MÁIS”, de novo temos que volver facelo, o lume nos montes “NUNCA MÁIS”. Diría que xa non somos uns ignorantes, que o pobo galego xa vén escarmentado de unha e mil historias, que non somos parvos, e que se hoxe nos din que o fume que sae das Fragas é dunha cheminea non o creeriamos, pero non podo evitar citar a Sara Torreiro cando escribía “todo isto esquecerásenos, coma sempre, na nosa memoria porosa para a nosa terra, para as nosas sinais, para a nosa ideosincrasia. E de novo gañarán pola nosa fatal ignorancia“.

Seica querían facer na zona unha mina de andalucitas, non quero culpar a ninguén, menos aínda, falar sen saber, pero o silenzo da Xunta, a falta de efectivos, que non se faga a nada cando a terra pide a berros axuda, dá que pensar e darlle voltas ao tema, polo menos eu non deixo de atar cabos.

Chove auga en Andalucía, choran porque saian as procesións de Semana Santa; chove cinza en Galicia, choramos porque arden os nosos montes.