Chove cinza en Galicia

O galego. O galego é unha persoa que non pode vivir moito tempo lonxe da terra nai. Aínda que gostemos de percorrer mundo, de coñecer novas culturas, o certo é que a morriña pode coa nosa alma. Que seriamos sen as nosas rías, sen as nosas illas, sen os nosos acantilados, sen as nosas meigas, sen os ceos grises, sen as pedras molladas, sen arume dos carballos… Pero que sería de Galicia sen o seu verde?

Cando cruzamos a última montaña da provincia de Ourense e entramos en Castela e León unha angustia comeza a percorrer o peito de arriba abaixo. Cunha última ollada, albiscamos esa derradeira zona verde que deixamos tras de nós para dar paso a terras chás e sedentas.Verde. Verde de vida, verde de natureza, verde da herba, verde de osíxeno. Verde, cor da esperanza, a cor dos nosos lares, a cor de Galicia.

As Fragas do Eume están sendo pasto do lume. Mentiría se digo que non sei como describir o que sentín ao ver as imaxes. Porque cada vez que vexo os nosos montes, as nosas árbores, a nosa terra tornarse gris, non podo evitar as bágoas ante a impotencia de non poder salvala. Non creo que haxa outra cousa peor no mundo.

Lembro aquel verán no 2006. Un verán ocioso e de praia. Un verán no que o ceo non era azul, senón laranxa. Laranxa de inferno. O avión e o helicóptero facían acrobacias na ensenada de San Simón para coller auga da ría, auga que non era suficiente para apagar os 1970 incendios que arrasaban os nosos bosques. Tumbados nas nosas toallas e xogando ás cartas, de vez en cando infiltrábase algunha muxica dos piñeiros. Cando ías mollar os pés na punta do areal, podías ver como todo ao teu arredor era fume. No centro da vila continuaba chovendo cinza e custaba respirar na rúa. Lémbrome tamén de subir coa miña nai e a miña irmá ao trasteiro para ver o monte de atrás. As lapas corrían ladeira abaixo ameazando con chegar en escasos minutos ás casas máis próximas.

Os medios cifran en 2.000 hectáreas as calcinadas polas lapas, a Xunta pedíu axuda á Unidade Militar de Emerxencias, gustaríame espertar mañá coa noticia de que todo está controlado. Nunca estiven nas Fragas do Eume, era un dos lugares apuntados na miña lista de cousas pendentes. Quizais en 30 anos volvan a ser o que eran e sexa entón cando vaia visitalas, polo de agora non creo que sexa oportuno porque non quero recordalas coma un territorio desolado.

O galego é unha persoa aferrada á terra, é por iso que ao chegar hoxe a casa e atoparme con esta noticia encolléuseme o corazón. Hoxe, un dos pulmóns galegos expira, mentres os de arriba botan as mans á cabeza. Pero ben o dicía unha compañeira: “Os incendios non se apagan cando comeza a ir calor, os incendios apáganse en inverno, limpando os montes, antes de que prendan“. Hai uns meses, a terra ardía e seica algúns estaban no Bernabeu a ver un partido importantísimo, outros dando un garbeo por Buenos Aires, e Galicia? Galicia afogaba co fume.

Pobre país, pobre país imán das catástrofes naturais. As rías e as praias galegas tampouco esquecen o Prestige. A enorme mancha negra contaminando o noso mar e un Goberno que facía referencia a uns pequenos “hilitos”, mentres voluntarios tiñan fuel ata os xeonllos. Se daquela berrabamos “NUNCA MÁIS”, de novo temos que volver facelo, o lume nos montes “NUNCA MÁIS”. Diría que xa non somos uns ignorantes, que o pobo galego xa vén escarmentado de unha e mil historias, que non somos parvos, e que se hoxe nos din que o fume que sae das Fragas é dunha cheminea non o creeriamos, pero non podo evitar citar a Sara Torreiro cando escribía “todo isto esquecerásenos, coma sempre, na nosa memoria porosa para a nosa terra, para as nosas sinais, para a nosa ideosincrasia. E de novo gañarán pola nosa fatal ignorancia“.

Seica querían facer na zona unha mina de andalucitas, non quero culpar a ninguén, menos aínda, falar sen saber, pero o silenzo da Xunta, a falta de efectivos, que non se faga a nada cando a terra pide a berros axuda, dá que pensar e darlle voltas ao tema, polo menos eu non deixo de atar cabos.

Chove auga en Andalucía, choran porque saian as procesións de Semana Santa; chove cinza en Galicia, choramos porque arden os nosos montes.

Anuncios